Την ώρα που θα λέει ο Ιερεύς τό “εξαιρέτως” να σταυρώσεις τον πόνο σου

Θέλω κάτι να επισημάνω για την Θεία Λειτουργία, για τη στιγμή τού 

«Άξιόν εστί». 

Εκείνη την ώρα να προσέχουμε τον λογισμό μας και να σταυρώνουμε όλο το σώμα μας, διότι είναι παρών ο Θεός. 

Εκείνη την ώρα αποκαλύπτει πολλά πράγματα ο Θεός και πολύ μάς ενισχύει. 

Εκείνη την ώρα επισκιάζει ή Χάρις τού Παναγίου Πνεύματος. 

Η δε Παναγία όλα τα εξορκίζει, είτε πειρασμό είτε αρρώστια. 

Τέτοιες άγνωστες, ταπεινές, αγιασμένες γιαγιές στηρίζουν με τις προσευχές τους την Εκκλησία

Μπαλδιμτσής Νικόλαος, Ιατρός

«Θαυμαστές διηγήσεις της γερόντισσας Μακρίνας, ηγουμένης Ι.Μ. Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς Βόλου»

«Στο Βόλο υπάρχει η συνοικία του Αγίου Βασιλείου. Εκεί μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν Καππαδόκες πρόσφυγες. Ζούσαν στα προσφυγικά σπιτάκια των δυο δωματίων που ήταν χαμηλοτάβανα και πολύ φτωχικά. Η εκκλησία όμως του Μ. Βασιλείου που έχτισαν είναι πετρόκτιστη, ευρύχωρη και μεγαλοπρεπής. Στο τέμπλο τις εικόνες του Χριστού, της Παναγίας, του Τιμίου Προδρόμου και του Μ. Βασιλείου τις έφεραν από την Καππαδοκία. Είναι εικόνες με πρόσωπα ασκητικά που δημιουργούν κατάνυξη.

Έλεγε η Γερόντισσα: «Σε ένα απ’ αυτά τα προσφυγικά σπιτάκια ζούσε μια γιαγιά με την οικογένεια του γιού της.

Να λέμε όλο και περισσότερο την "ευχή"...

Να προσέξουμε την "ευχή". Να λέμε όλο και περισσότερο την "ευχή", διότι όσο πλησιάζουν τα χρόνια προς το τέλος του κόσμου τόσο θα απομακρύνεται ο άνθρωπος από τον Θεό.

Ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος έλεγε πως όσο πλησιάζουμε στα χρόνια του αντιχρίστου τόσο χειρότεροι θα γινόμαστε μοναχοί και κοσμικοί.

Σήμερα δεν υπάρχει οικογένεια που δεν έχει προβλήματα κυρίως από τα παιδιά της. Φοβερά προβλήματα. Φθάσαμε στην κατάσταση που ο ένας να μην θέλει να δει τον άλλον.

Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου: «Θα έρθη εποχή που δεν θα έχουμε ούτε αντίδωρο ούτε αγιασμό να πάρουμε»

Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε καί πόσο πρέπει αυτές τίς μέρες να τίς εκτιμούμε καί να τις σεβώμαστε! Πρέπει να σκεφτώμαστε, τό βράδυ πού πηγαίνουμε να κοιμηθούμε: «Θά τήν ξαναβρούμε αυτή τή ζεστασιά, αυτό τό ζεστό φαγητό πού τρώμε;

Θά ξαναβρούμε αυτά τά καλά πού έχουμε, αυτή τήν ήσυχία;». Δέν ξέρουμε τί ξημερώνει- αυτά έρχονται εν ριπή οφθαλμού. Γι’ αύτό αυτές τίς μέρες πρέπει να τίς εκτιμούμε καί να τίς σεβώμαστε.

Να λέμε όλο και περισσότερο την "Ευχή".... ( Γερόντισσα Μακρίνα )

Να προσέξουμε την "ευχή". Να λέμε όλο και περισσότερο την "ευχή", διότι όσο πλησιάζουν τα χρόνια προς το τέλος του κόσμου τόσο θα απομακρύνεται ο άνθρωπος από τον Θεό.

Ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος έλεγε πως όσο πλησιάζουμε στα χρόνια του αντιχρίστου τόσο χειρότεροι θα γινόμαστε Μοναχοί και Κοσμικοί.

Να δήτε οί κοσμικοί τι τραβάνε, κι από τά παιδιά τους κι από τούς συζύγους τους.... ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.

Να δήτε οί κοσμικοί τι τραβάνε, κι από τά παιδιά τους κι από τούς συζύγους τους. Τό τί άκούω κάθε μέρα, είναι άνω ποταμών τί μου λέει ό κάθε ένας γιά τά παιδιά του καί γιά τήν οίκογένειά του! Ήταν μία γυναίκα καί τήν τυραννούσε πολύ ό άντρας της. Δεν ήξερε γράμματα, ούτε τό άλφα, καί παρακαλούσε τήν Παναγία: «Δός μου λίγη γνώσι νά μπορέσω νά διαβάσω αύτή τήν φυλλάδα καί, άν μάθω, νά δής πόσες Παρακλήσεις θά σου κάνω, αρκεί νά διορθώσης αύτόν τον άνθρωπο πού μέ βασανίζει», καί σταυρώνει τον εαυτό της. Λοιπόν αύτή έφτασε νά κάνη όλη τήν νύχτα εβδομήντα

Αμα έπιτρέψη ο Θεός να γίνη τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, άμέσως μετά θα βασιλέψη ο αντίχριστος, τότε θα θυμηθούμε αυτές τις μέρες

Αγώνας! Πώς είναι σέ ένα γήπεδο, σέ ένα στάδιο πού άγωνίζονται νά κερδήσουν τό κύπελλο, έτσι και εμείς πρέπει νά τρέχουμε, νά λέμε τήν «ευχή» συνέχεια.

Μεγάλη Τεσσαρακοστή- αυτές τις μέρες δέν ξέρουμε αν θά τις ξαναζήσουμε. Νά προσέξουμε τήν «ευχή», νά λέμε όλο καί περισσότερο τήν «εύχή»- διότι όσο πλησιάζουν τά χρόνια προς τό τέλος του κόσμου, τόσο θά άπομακρύνεται ό άνθρωπος άπό τον Θεό. Ο όσιος Έφραίμ ό Σύρος έλεγε ότι όσο θά πλησιάζουμε στά χρόνια τού άντιχρίστου, τόσο χειρότεροι θά γινώμαστε, μοναχοί καί κοσμικοί.

Σήμερα δέν ύπάρχει οικογένεια πού δέν έχει προβλήματα, κυρίως

Μας είπε: "παιδιά, πόλεμος θα γίνει".

Πώς τρέχουν τά δάκρυα, έτσι έτρεχαν και αυτές...

Είδα στον ακάνθινο στέφανο του Εσταυρωμένου να τρέχουν σταλαγματιές

ότε στήν Κατοχή, στήν πείνα, πήγα σ’ ένα παρεκκλήσι νά άνάψω τό καντηλάκι. Καί εκεί λοιπόν, απ’ έξω από τόν φράχτη είχε συκιές. Καί παρακάλεσα: «βοήθησε, Χριστέ μου, νά κόψω ένα συκάκι, μόνο ενα συκάκι». Ή πείνα νά σέ δουλεύη, νά σέ θερίζη. Καί πήγα καί έκοψα ένα συκαλάκι καί τό έφαγα νά δυναμώσω καί αμέσως ένοιωσα τύψεις, γιατί νά κόψω τό σύκο αυτό. Πήγα λοιπόν στον πνευματικό καί εξομολογήθηκα: «έκοψα ένα σύκο' αλλά ή πείνα τόσο πολύ μ’ ανάγκασε». Καί μου απάντησε: «όταν θά γίνης