Ποτάμια είναι οι Άγιοι

Όλα τα ποτάμια πάνε στην θάλασσα· και η θάλασσα νερό δεν χορταίνει (Εκκλ. 1,7)!

Τι όμορφα λόγια! Ποτάμια είναι οι άγιοι. Έργο τους και αποστολή τους είναι, με τα έργα τους, με τις αρετές τους, και με τα λόγια τους, να ποτίζουν την διψασμένη γη: τις καρδιές των ανθρώπων, που ζούν σ’ αυτήν εδώ την ζωή στην γη κατά σάρκα.

Μα όση δραστηριότητα και αν αναπτύσσουν οι άγιοι, και όσες και αν δίνουν συμβουλές, οι άνθρωποι θα μένουν διψασμένοι, αν δεν ψάξουν να βρούνε οι ίδιοι τον τρόπο, να ξαναγυρίσουν μόνοι τους, με την καρδιά τους, στην Πηγή εκείνη, από την οποία ξεπηγάζουν τα έργα που κάνουν οι άγιοι.

άγιος Γρηγόριος Θεολόγος: Εγίναμε όλοι ευσεβείς μόνο σ' ένα πράγμα, στο να κατηγορούμε τους άλλους ως ασεβείς.

Άλλους τους ωφέλησε ο έπαινος, άλλους η επίπληξη, το καθένα στην κατάλληλη περίσταση· ή αντίθετα τους έβλαψε, επειδή ήταν παράκαιρο και παράλογο. Άλλους τους εστερέωσε η παρηγοριά, άλλους το μάλωμα· και τούτο πάλι σ' άλλους ήταν δημόσιος έλεγχος, σ' άλλους μυστική νουθεσία. Γιατί άλλων τους αρέσει να περιφρονούν την ιδιαίτερη νουθεσία και τους χρειάζεται για να σωφρονισθούν η καταδίκη των από το πλήθος· κι άλλοι πάλι γίνονται αδιάντροποι με τους φανερούς ελέγχους, οδηγούμενοι στο αγαθό με τη μυστικότητα της επιπλήξεως και ανταποδίδοντας στη συμπάθεια μας την υπακοή τους.[. . . ] 

Το αλφαβητάρι της αρετής

Ά ρχιζε πάντα απ' το Θεό και πάντα τελείωνε μαζί του 

Β ίου το κέρδος είν' αυτό: τη μέρα σου καλά να τελειώνεις 

  

Γ νώριζε όλα τα καλά έργα των δικαίων 

Δ εινόν το να πεινάει κανείς, μα φοβερότερος ο πλούτος ο παράνομος 

Ε υεργετείς; Μάθε λοιπόν πως το Θεό μιμείσαι. 

Ζ ήτα απ' το Θεό να σου είναι σπλαχνικός, σαν όμως εύσπλαχνος είσαι και εσύ 

Η σάρκα η ανθρώπινη να συγκρατείται πρέπει και να δαμάζεται γερά 

Θ υμό χαλίνωνε, μη πέσεις έξω από τη λογική 

Ί σια ψηλά το βλέμμα σου, στη γλώσσα να 'χεις μέτρο 

Κ λειδί στ' αυτιά να βρίσκεται, το γέλιο σου να 'ναι σεμνό 

Λ υχνάρι να πορεύεται η λογική μπροστά από κάθε σου έργο 

Μ η σου γλυστράει κάτω απ' ότι φαίνεται, εκείνο που υπάρχει 

Ν α ερευνάς τα πάντα με το νου, όμως να πράττεις όσα επιτρέπονται 

Ξ ένος πως είσαι, μάθε το καλά. Γι' αυτό τίμα τους ξένους 

Ό ταν στη γαλήνη ταξιδεύεις, τότε να θυμάσαι τη φουρτούνα 

Π άντα να δέχεσαι ευχάριστα, όσα από το Θεό προέρχονται 

Ρ αβδί να σε χτυπά του δίκαιου καλύτερα, παρά ο κακός να σε τιμά 

Σ τις θύρες των σοφών να πηγαινοέρχεσαι, μακρυά απ' τις θύρες των πλουσίων 

Τ ο μικρό, μικρό δεν είναι όταν σε κάτι μέγα οδηγεί 

Ύ βριν χαλίνωνε, μακρυά απ' την έπαρση μέγας σοφός να γίνεις 

Φ υλάξου συ απ' το πέσιμο, σαν όμως άλλος πέσει, μη γελάς 

Χ άρισμα το να σε φθονούν, αίσχος και μέγα, να φθονείς εσύ 

Ψ υχή που στο Θεό προσφέρεται, είναι η καλύτερη θυσία 

Ω, ποιος θα τα φυλάξει όλα αυτά; Αυτός και θα σωθεί!

του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου