Ἡ ἁγία Λαβὶς στὴν Θεία Μετάληψη

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης - Δάσκαλος

Ἡ ἀπαξίωση τῶν ἱερῶν, ἡ ἀσέβεια πρὸς τὰ παρακατατεθέντα ὑπὸ τῶν ἁγίων καὶ εὐσεβῶς φυλασσόμενα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, τὰ ὁποία ἄρχισαν ἤδη νὰ ἐπιβάλλονται ἐδῶ καὶ καιρὸ στὸν πιστὸ λαὸ ἀπὸ τοὺς κοσμικοὺς ἄρχοντες ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες καὶ λειτουργούς τοῦ Ὑψίστου, εἴτε ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ Καίσαρος εἴτε ἐξαιτίας τῆς οἰστρηλάτου ὁρμῆς τοῦ οἰκουμενιστικοῦ ρεύματος, τὸ ὁποῖο τοὺς κατέλαβε, ἀποτελοῦν προδοσία τῆς πίστεως. Τὸ παρακάτω κείμενο προσπαθεῖ νὰ κάνει γνωστὴ ἁγιογραφικῶς καὶ ἁγιοπατερικῶς, κυρίως τὴν σημασία τῆς...χρήσεως τῆς ἁγίας λαβίδος στὸ Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας. 

Ὁ Χριστὸς δίδαξε μὲ τὴν ζωὴ του τὴν ὑπακοὴ τῶν παιδιῶν πρὸς τοὺς γονεῖς

Νεοελληνικὴ ἀπόδοση – Ἐπιμέλεια:  Σάββας Ἠλιάδης, Δάσκαλος, Κιλκίς, 7-1-2020

Τώρα, ποὺ τελείωσαν οἱ διακοπὲς καὶ ξαναρχίζουν τὰ σχολεῖα καὶ μαζὶ ὁ ἀγώνας τῶν παιδιῶν στὸ ἔργο τῆς μαθητείας καὶ τῆς ὑπακοῆς στοὺς γονεῖς καὶ στοὺς δασκάλους, δημοσιεύουμε, μὲ ἀγάπη καὶ ἀγωνία, ἕνα μικρὸ πόνημα, ὥστε νὰ στηριχτοῦν ἀπὸ τὸν φωτισμένο λόγο τοῦ ἁγίου. Ἕνα ἀπόσπασμα διδακτικὸ καὶ ψυχωφελές, ἀπὸ τὴν ΚΓ΄ Μελέτη τοῦ βιβλίου «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ», τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

Τὸ ἄκρον ἄωτον τῆς ἀποστασίας

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης, Δάσκαλος Κικλκὶς

Ὁ ἄνθρωπος, «ὡς ἀνιάτως νοσήσας», σιχάθηκε τὴν ἀνθρωπιά του 

Τὶς τελευταῖες δεκαετίες κατέκλυσε τὴν Ἑλλάδα δυσαρίθμητο καὶ πολυποίκιλο πλῆθος κοινωνικοπολιτικῶν, θρησκευτικῶν καὶ διαφόρων ἄλλων ἰδεολογιῶν. Τὶς ἀκούγαμε καθημερινὰ καὶ παντοῦ. Ἀκούγαμε θεωρίες, τὶς ὁποῖες χαρακτηρίζαμε κατασκευάσματα, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσαν οὐδέποτε νὰ ἔχουν καμιὰ σχέση, τουλάχιστον μὲ τὴν δική μας, τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα. Δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν καμιὰ ἐφαρμογὴ στὴν κοινωνική, πολιτικὴ καὶ θρησκευτικὴ ζωὴ τῆς πατρίδας μας. Ἤμασταν ἀπολύτως βέβαιοι, πὼς δὲν θὰ ἐπέτρεπε ἡ κοινὴ λογικὴ νὰ μποῦν στὴ ζωή μας καὶ νὰ ζητήσουν θέση στὴν καθημερινότητά μας, στὴ ρύθμιση τοῦ τρόπου τοῦ σκέπτεσθαι καὶ τοῦ ζῆν. Μᾶς φαίνονταν σὰν παραμύθια, σὰν...

ὀνείρων μυθεύματα. Νομίζαμε πὼς αὐτοὶ ποὺ τὰ ἔλεγαν, ἤθελαν

«ΙΔΙΩ ΚΑΜΑΤΩ»: Δυὸ λέξεις χτίζουν μιὰ ζωή!

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης. Δάσκαλος

     Δυὸ λέξεις, γραμμένες στὴν ἀρχαία ἑλληνική, ποὺ κατ' αρχάς, ἀπὸ μόνες τους, φαίνονται ἀκατανόητες.  Αὐτὲς οἱ λέξεις ὅμως βοήθησαν, ὥστε νὰ ἀκολουθήσει ἕνας ἔφηβος στὴ ζωὴ τοῦ τὸ δρόμο τῆς φιλοπονίας καὶ τῆς ἐργατικότητας. Τοῦ ἔδωσαν τὴν πρώτη ἰσχυρὴ ὤθηση, γιὰ νὰ διδαχθεῖ στὴ συνέχεια πὼς ὁ ἱερὸς κόπος εἶναι πάντα εὐλογημένος. Πῶς δὲν μπορεῖ κανένας, ὅσο ἐπιδέξιος κι ἂν εἶναι, νὰ «ἁρπάξει τὰ γεννήματα τοῦ κόπου αὐτοῦ». Πῶς, ὅσο κι ἂν ἐνεργεῖ τὸ πονηρὸ καὶ τὸ ἄδικο σ` αὐτὸν τὸν κόσμο, τὸ δίκιο θὰ βγαίνει πάντα νικητής. Καὶ δὲν μετανόησε, ποὺ ἐργάστηκε ἔτσι σ` ὅλη του τὴ ζωή. 

     Ἰδοὺ ἡ προσωπικὴ ἱστορία, τὴν ὁποία μου διηγήθηκε ὁ φίλος μου Φιλάρετος: