Ἀκατάληπτόν ἐστι - Μεγαλυνάρια Υπαπαντής

 

Μεγαλυνάρια εορτής της Υπαπαντής του Χριστού

Ψάλλουν πατέρες του Ιερού Κουτλουμουσιανού Κελλίου αγ. Ιωάννου του Θεολόγου Αγίου Όρους

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ 

Ψαλλόμενα ἐν τή θ΄ ὠδή - Ἦχος γ΄

Ἀκατάληπτόν ἐστι, τό τελούμενον ἐν σοῖ,

καί Ἀγγέλοις καί βροτοῖς, Μητροπάρθενε ἁγνή.

(Εἶναι ἀδύνατο νά καταλάβουν καί οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἄνθρωποι αὐτό πού συμβαίνει καί τελεῖται μέσα Σου, Θεοτόκε, Μητροπάρθενε καί ἁγνή).

Η Υπαπαντή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Σαράντα ήμερες μετά από τη γέννηση του Υιού της, η Ύπεραγία Θεοτόκος προσέφερε το θείο Βρέφος στο Ναό της Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με το Νόμο, για να το αφιερώσει στον Θεό και για να εξαγνιστεί η ίδια (Λευϊτικόν 12:2-7, Έξοδος 12:2). Μολονότι ούτε το ένα ούτε το άλλο ήταν αναγκαία, ο Νομοθέτης επιθυμούσε να μην παραβιάσει ούτε κατ’ ελάχιστον τον δικό Του Νόμο, τον οποίον είχε δώσει μέσω του δούλου Του και προφήτη Μωυσή. Τον καιρό εκείνο υπηρετούσε στον Ναό ο αρχιερέας Ζαχαρίας, ο πατέρας του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

Η επιδημία, ο φοβερός σεισμός και η εορτή της Υπαπαντής

Μιλώντας ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την εξάπλωση του εορτασμού των Χριστουγέννων, είπε τα εξής: “Τα μεγαλοπρεπή δένδρα όταν φυτευτούν στο έδαφος, φθάνουν σε μεγάλο ύψος και γίνονται κατάφορτα με καρπούς, έτσι συμβαίνει και με αυτήν την ημέρα. ” Αυτό συμβαίνει την ημέρα της Υπαπαντής του Κυρίου μας. Στην αρχή αυτή η ημέρα γιορταζόταν από τους Χριστιανούς, αλλά η επίσημη γιορτή ξεκίνησε τον καιρό του μεγάλου αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Κατά τη περίοδο της βασιλείας του, ένας μεγάλος λοιμός αποδεκάτισε τον πληθυσμό της Κωνσταντινούπολης και των γύρω περιοχών, με αποτέλεσμα να χάνουν τη ζωή τους καθημερινά περίπου πέντε χιλιάδες ή και περισσότεροι άνθρωποι. Ταυτόχρονα, ένας φοβερός σεισμός έγινε

Η Υπαπαντή του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού (2 Φεβρουαρίου)

παπα Γιώργης Δορμπαράκης

«Αφού πέρασαν σαράντα ημέρες, μετά τη σωτήρια ενανθρώπηση του Κυρίου, τη γέννησή Του άνευ ανδρός από την αγία αειπάρθενο Μαρία, κατά τη σεβασμιότατη αυτή ημέρα, η πάναγνη Μητέρα Του και ο δίκαιος Ιωσήφ έφεραν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό στο Ιερό, σύμφωνα με τη συνήθεια του σκιώδους και νομικού γράμματος, του Μωσαϊκού Νόμου.

Τότε και ο γηραιός  και πρεσβύτης Συμεών, που είχε δεχθεί ως χρησμό από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα πεθάνει, πριν να δει τον Χριστό Κυρίου, δέχτηκε αυτόν στην αγκαλιά του, και αφού ευχαρίστησε και ομολόγησε τον Θεό, φώναξε: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα Σου»: τώρα μπορείς να πάρεις τον δούλο σου, Κύριε, ειρηνικά.

Υπαπαντή του Κυρίου-Η συνάντηση της ψυχής με την Αγάπη

Μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο συνεχοῦς ἀπώλειας δυνάμεων, μὲ σειρὲς χημειοθεραπειῶν ποὺ τοῦ προκαλοῦσαν ναυτία καὶ τὸν ἐξασθένιζαν ὅλο καὶ περισσότερο, ὁ π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν ἔγραψε ἕνα κείμενο γιὰ τὸ ραδιόφωνο στὰ μέσα Νοεμβρίου 1983 γιὰ νὰ μεταδοθεῖ τὴν ἡμέρα τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, στὶς 2 Φεβρουαρίου. Κοιμήθηκε εἰρηνικὰ στὶς 13 Δεκεμβρίου 1983.

«Τί ἐντυπωσιακὴ καὶ ὄμορφη εἰκόνα, ὁ ἡλικιωμένος ἄντρας νὰ κρατᾶ στὰ χέρια του τὸ παιδί, καὶ πόσο παράξενα εἶναι τὰ λόγια του: «ὅτι εἶδον ὁ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν Σου…»