Ήταν 13 Ὀκτωβρίου 1904....

 
Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης, Δάσκαλος - Κιλκίς

Οἱ τελευταῖες στιγμές τοῦ Παύλου, ἀπό τό βιβλίο τῆς συζύγου του, Ναταλίας Μελά: «ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ» 

… Ἄρχισε νά νυχτώνει. Σέ λίγο βγῆκε ὁ Στρατινάκης στήν αὐλή, γιά νά δεῖ τόν σκοτωμένο Τουρκο. Ἐπροχώρησαν στόν περίβολο τοῦ σπιτιοῦ καί ὁ Παῦλος μέ τόν Ντίνα καί τόν Πέτρο. Ὁ Στρατινάκης κοίταζε νά πάρει τό ὅπλο τοῦ Τούρκου. Ἀκούσθηκε τότε ἕνας πυροβολισμός μονάχα. Καί γύρισε ὁ Παῦλος πίσω, λέγοντας...

«στή μέση μέ πῆρε παιδιά». 

Μπήκε μέσα, ἐκάθισε καί φώναξε τόν Πύρζα «Νίκο, ποῦ εἶσαι;». Ἔβγαλε τό σταυρό του ἀπ` τό λαιμό καί εἶπε: «Τόν σταυρό νά τόν δώσεις στή γυναῖκα μου καί τό τουφέκι, ὅπως σοῦ εἶπα,

Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός....

Από τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη:

...Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον. Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον.

Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα:

Οι Λαοί χάνονται, όταν χάσουνε την ιστορική τους μνήμη και ποδοπατήσουν τους νόμους τους πνευματικούς

 
Φώτης Μιχαήλ, ιατρός

Σεβαστοί πατέρες, κύριε δήμαρχε, συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, αγαπητά μου παιδιά,

Ο μήνας Μάιος, για εμάς τους Έλληνες, είναι ο μήνας της μνήμης.

Στις 19 Μαΐου μνημονεύουμε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και στις 29 τους υπερασπιστές της Πόλης.

Ίσως κάποιοι από εμάς να αναρωτηθούν: Μέσα σε τέτοιους δύσκολους καιρούς, που καταστρέφεται και λεηλατείται η ζωή μας και που η λέξη μνήμη έχει ταυτισθεί με την λέξη μνημόνιο, τι νόημα έχει, άραγε, να γιορτάζονται γιορτές Μνήμης;

Ξέρετε ποια είναι, σήμερα, η συχνότερη αρρώστια στον κόσμο;

13 Ἀπριλίου 1204: Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Φραγκολατίνους

 Γράφει ὁ μακαριστός πατὴρ Γεώργιος Μεταλληνός, 

Ἐκεῖνον τὸν Ἀπρίλιο... (Ἡ ἅλωση τοῦ 1204)

Ἂν ἡ 29η Μαΐου εἶναι ἡμέρα πένθους γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, διότι φέρνει στὴ μνήμη μας τὴν ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς τὸ 1453, ἄλλο τόσο ἀποφρὰς εἶναι γιὰ τὸ Γένος μας καὶ ἡ 13η Ἀπριλίου, διότι κατ᾿ αὐτὴν ἔπεσε ἡ Πόλη τὸ 1204 στοὺς Φράγκους. Τὸ δεύτερο γεγονὸς δὲν ὑστερεῖ καθόλου σὲ σημασία καὶ συνέπειες ἔναντι τοῦ πρώτου.

«Ήταν μια εκκλησία εις τον δρόμον, η Παναγία στο Χρυσοβίτσι, και το καθησιό μου ήτο όπου έκλαιγα την Ελλάς…»

 

ΠΑΝΑΓΙΑ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ,εζωγραφήθη
δια χειρός Φωτίου Νικολάου
Κόντογλου 1960

"Η εικόνα της Παναγίας που έκανε την προσευχή του ο Κολοκοτρώνης στα Δερβενάκια. Επιδιορθώθηκε και ξαναζωγραφήθηκε όπου ήτανε χαλασμένη από τον Φ.Κ."

Σημειώνει ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του, διά χειρός Τερτσέτη, «Ήταν μια εκκλησία εις τον δρόμον, η Παναγία στο Χρυσοβίτσι, και το καθησιό μου ήτο όπου έκλαιγα την Ελλάς…

Σίμωσα, έδεσα το άλογό μου σ’ ένα δένδρο, μπήκα μέσα και γονάτισα. Παναγία μου είπα από τα βάθη της καρδιάς μου και τα μάτια μου δάκρυσαν. Παναγία μου βοήθησε και τούτη τη φορά τους Έλληνες να ψυχωθούν. Έκανα το Σταυρό μου,

Φώτης Κόντογλου: Στολή αφθαρσίας

Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν,

για της πατρίδος την ελευθερίαν,

γι’ αυτά τα δύο πολεμώ,

γι’ αυτά να ζήσω επιθυμώ,

κι αν δεν τα αποκτήσω

τι μ’ ωφελεί να ζήσω;

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 έχει μια πνοή αγιασμένη, κι η ιστορία της είνε σαν συναξάρι. Η Ελλάδα μπορεί να παρασταθεί σαν τη μητέρα των Μακκαβαίων που είδε να βασανίζονται και να σφάζονται μπροστά της τα παιδιά της ένα-ένα.

«Ποιος είναι αυτός, και πώς τον λεν, που συμβουλές μας δίνει;»

(...) Να αναφέρω εδώ  τι γράφει ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης (κατόπιν μοναχός Ανδρόνικος),  σε άρθρο του στο περιοδικό «Οι Τρεις Ιεράρχαι» (φύλλο 606/1925), για τον μπουρλοτιέρη του αγώνα, τον Κωσταντή Κανάρη, επεισόδια πραγματικά αξιοθαύμαστα.

«Διηγούνται ότι ο Ναύαρχος πιστός τηρητής των νηστειών της Εκκλησίας, μίαν Τεσσαρακοστήν ησθένησεν. Ο δε ιατρός διέταξε να καταλύση χάριν της υγείας του, ζωμόν ή γάλα..

– Αδύνατον! Ηρνήθη ο Ναύαρχος.

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης για τον ήρωα στρατηγό Μακρυγιάννη

Μα γιατί να μας φαίνεται παράξενο το να βλέπει θεϊκά οράματα ένας τόσο καλός άνθρωπος όπως ο Μακρυγιάννης με ψυχική καθαρότητα, ειλικρίνεια, θεϊκή δικαιοσύνη, αρχοντιά πνευματική, φιλότιμο, θυσία κ.α;

Από μικρό παιδάκι έκανε εδαφιαίες μετάνοιες αντί γυμναστική, προσκυνούσε τον Θεό με ευλάβεια, μέχρι τα γεράματα του μετάνοιες με τις ώρες, παρόλο που είχε και τραύματα, που άνοιγαν οι πληγές του προσκυνώντας τον Θεό και ζητώντας την βοήθεια για την σωτηρία

Βαρυσήμαντες ὁμολογίες κορυφαίων τῆς ἐποχῆς γιὰ τὸ 1821

«Πολεμοῦμε πρὸς τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Κυρίου μας... Ὁ πόλεμός μας δὲν εἶναι ἐπιθετικός, εἶναι ἀμυντικός, εἶναι πόλεμος τῆς δικαιοσύνης κατὰ τῆς ἀδικίας, τῆς χριστιανικῆς θρησκείας κατὰ τοῦ Κορανίου, τοῦ λογικοῦ ὄντος κατὰ τοῦ ἀλόγου καὶ θηριώδους τυράννου».

Γ´ Ἐθνικὴ Συνέλευση (Τροιζήνα 1827)

«Ἐλᾶτε μ᾿ ἕνα ζῆλο σ᾿ ἐτοῦτον τὸν καιρό, νὰ κάμωμεν τὸν ὅρκον ἐπάνω στὸν Σταυρόν».

Ῥήγας Βελεστινλῆς. Θούριος

4 Φεβρουαρίου 1843 – Ὁ θάνατος τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν πέθανε από εχθρικό βόλι σε κάποια απ’ τις τόσες μάχες που έδωσε. Ούτε στην λαιμητόμο όπου τον είχαν καταδικάσει οι δικαστές της κυβερνήσεως του Κωλέττη, ούτε στο υγρό και σκοτεινό κελί του φρουρίου του Ναυπλίου, όπου πέρασε 6 μήνες φυλακισμένος.

Πέθανε στο σπίτι του στην Αθήνα, ανώδυνα, ειρηνικά και ανεπαίσχυντα, όπως εύχεται ή Εκκλησία μας, από εγκεφαλική συμφόρηση.

Iδού πώς: 

Το έπος του 1940 μέσα από τις εμπειρίες του Μητροπολίτου Φλωρίνης π.Αυγουστίνου Καντιώτου - «Ὁ Θεὸς διὰ θαυμάτων σῴζει τὴν Ἑλλάδα». Καὶ διὰ θαυμάτων θὰ τὴν σώσῃ καὶ πάλι.

Ο μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Kαντιώτης, νεαρός κληρικός το 1941 στα Γιάννενα, μίλησε από του άμβωνος του Αγίου Σπυρίδωνος παρουσία των Ιταλών κατακτητών για τα δύο άστρα που δε θα σβήσουν ποτέ, για το Άστρο της Βηθλεέμ και την Ελλάδα. Οι Ιταλοί, με αφορμή το λόγο αυτό αποφάσισαν να τον συλλάβουν, όμως ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων τον φυγάδευσε από τη μικρή είσοδο του Ιερού. Ο π. Αυγουστίνος γλίτωσε στα Ιωάννινα από βέβαιο θάνατο, όμως μετέβη στη Μακεδονία μαχόμενος για τη σωτηρία από την κατοχή της  Ελλάδας.

Παραθέτουμε αποσπάσματα από ομιλία του μακαριστού Μητροπολίτου όπου ως αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας μιλά για την αντίσταση των Ελλήνων κατά των Ιταλών όπως την έζησε ο ίδιος:

"Ἐπειδὴ ἀνήκω σ᾿ ἐκείνη τὴ γενεά, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ πῶ λίγα λόγια ἀπὸ προσωπικές μου ἐντυπώσεις.

Τό «ΟΧΙ» τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ

1. Ἡ θρασύτατη ἐπίθεση τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, λειτούργησε ὡς πρόκληση στὴ συνείδηση ὅλου τοῦ Ἔθνους. Ἡ ἀπάντηση ἦταν πανελλήνια, καὶ ἡ ἀπόφαση γιὰ ἀντίσταση καθολική. Καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος -ἡγεσία καὶ σῶµα- συντάχθηκε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγµὴ µὲ τὴν ἀρνητικὴ ἀπάντηση τοῦ τότε Πρωθυπουργοῦ (πού, µολονότι δικτάτορας, τὴν ἱστορικὴ ἐκείνη στιγµὴ ἐξέφραζε τὸ συλλογικό µας φρόνηµα) στὴν ἰταµὴ ἀλαζονεία τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας καὶ τῶν δυνάµεων τοῦ Ἄξονα. Ἡ ἱστορικὴ ἔρευνα ἔχει ἤδη καταγράψει τὴ συµµετοχὴ τοῦ Ἱ. Κλήρου στὸν πόλεµο, µὲ πολλὰ θύµατα, ἀλλὰ καὶ

Θαυμαστές εμφανίσεις της Παναγίας στους στρατιώτες του πολέμου του 1940

Την παραμονή του πολέμου με τους Ιταλούς, ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης έκλαιγε συνεχώς. Του είπαν: «Τι έχεις, Γέροντα, και κλαις;» Απάντησε: «Έμεινα ορφανός». Κι όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος είπε: «Έφυγε η Παναγία με τον άγιο Γεώργιο στο μέτωπο».

Η Παναγία αποκαλύπτει γιατί ο Θεός επέτρεψε την κήρυξη του πολέμου στην Ελλάδα το 1940.

Αμέτρητες είναι οι εμφανίσεις της Παναγίας σε στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Έπους του 1940 στο Βορειοηπειρωτικό Μέτωπο. Ένας

Ο πόλεμος του 1940 και ο Άγιος Νεκτάριος

Διήγηση στρατιώτη το 1940

Ένας Έλληνας στρατιώτης του Αλβανικού μετώπου στο έπος του 1940 καταθέτει την μαρτυρία του για τον άγνωστο σε εκείνον τότε αλλά γνωστό σε εμάς Ιερέα και Άγιο ο οποίος με παρέμβαση του τον έσωσε από βέβαιο θάνατο.

«Είμαι Πειραιώτης. Μόλις επέστρεψα από το αλβανικό μέτωπο. Κινδύνεψα. Δίπλα μου ακριβώς, έπεσε μια οβίδα. Άνοιξε ολόκληρο πηγάδι. Εκείνη τη στιγμή, έρχεται αστραπιαία ένας παπάς – πού βρέθηκε; – και μου δίνει μια γερή σπρωξιά. Μ΄ έριξε στο χώμα, σε

Τό Κεφαλόβρυσο τοῦ Μάρκου – 8 πρός 9 Αὐγούστου 1823

Εἶναι μεσάνυχτα τῆς 8ης πρός 9ης Αὐγούστου, πρίν ἀκριβῶς ἀπό 194 χρόνια! 350 ἔνοπλοι ἐπαναστάτες Σουλιῶτες, ἀνάμεσά τους καί λίγες δεκάδες Εὐρυτάνες, ξεγλιστροῦν σάν τίς σκιές ἀνάμεσα ἀπό τά δασύφυλλα πλατάνια καί ἀθόρυβα ἀναπτύσσονται γύρω ἀπό τό πολυπληθές στρατόπεδο 5000 ἀνδρῶν πού μέ διοικητή τόν Τζελαλεδίν-μπέη ἔχουν ἐγκατασταθεῖ στό Κεφαλόβρυσο. Οἱ 5000 μισθοφόροι αρβανίτες ὑπό τόν Τζελαλεδίν, ἀποτελοῦν τή δυναμική ἐμπροσθοφυλακή μιᾶς τεράστιας στρατιᾶς πού συνέκλινε ἀπό διαφορετικές κατευθύνσεις στό Καρπενήσι καί ἀποτελούταν ἐπίσης: ἀπό τό ἀσκέρι τοῦ Μουσταῆ πασᾶ τῆς Σκόνδρας καθώς καί

H ἱστορικὴ μνήμη μέσῳ τῆς αἰωνόβιας «Ἁγίας Σοφίας» δὲν τιθασεύεται

Σταμάτης Πορτελάνος 

π. Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων 

Ἐξόργισε ὅλη τὴ Χριστιανοσύνη, καὶ ὄχι μόνο, ἡ χθεσινὴ κενοφανὴς «φιέστα» τοῦ Τουρκικοῦ Φανατισμοῦ γιὰ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης. Ὅμως ἡ ἱστορικὴ μνήμη μέσω τῆς αἰωνόβιας «Ἁγίας Σοφίας» δὲν τιθασεύεται. 

Τὸ ὅτι διάβασαν… ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ Κοράνι μέσα στὸ μνημεῖο Σύμβολο, Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας τῆς Πόλης δὲν εἶναι μόνο βεβήλωση Οἰκουμενικοῦ μνημείου κληρονομιᾶς, ἀλλὰ καὶ

Μὲς τὴν Ἅγια Σοφιὰ θὰ βρεθοῦμε ξανὰ λειτουργία μελλοντικὴ οἱ Ἕλληνες μαζὶ...

Θάρθεις σὰν ἀστραπὴ 

θάχει ἡ χώρα γιορτὴ 

θάλασσα γῆ καὶ οὐρανὸς 

στὸ δικό σου φῶς. 

Θὰ ντυθῶ στὰ λευκὰ 

νὰ σ' ἀγγίξω ξανὰ 

φῶς ἐσὺ καὶ καρδιά μου ἐγὼ

πόσο σ' ἀγαπῶ. 

Βασιλεὺς Βασιλέων, Βασιλεῖ Βοήθει, ἔλεος, ἔλεος Ἐπουράνιε Θεὲ Κωνσταντῖνος Δραγάτσης Παλαιολόγος, ἔλεω Θεοῦ Αὐτοκράτωρ τῶν Ρωμαίων. Στὴν πύλη τοῦ ἁγίου Ρωμανοῦ, καβαλικᾶ τὴν φάρα τοῦ τὴν ἀσπροποδαράτην, Τέσσερα Βήτα, ἔλεος, ἔλεος, Μαρμαράς, Βόσπορος καὶ Μαύρη Τρίτη Φρίξον ἥλιε, στέναξον γῆ, Ἑάλω ἢ πόλη, Ἑάλω ἡ πόλη

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἡ πτώση τῆς Ῥωμανίας

Τὰ αἴτια τῆς πτώσης

Ἀπὸ τὰ παραπάνω γίνεται φανερό, ὅτι ἡ πτώση τῆς Πόλης τὸ 1453 δὲν ἔγινε ἀπροσδόκητα, οὔτε μὲ αὐτὴν ἄρχισε ἡ τουρκοκρατία. Στὶς 29 Μαΐου 1453, ὅπως εἴδαμε, ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ρωμανίας ἦταν ἤδη κάτω ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς, τοὺς Ἄραβες καὶ τοὺς Βενετούς. Ἀπὸ τὸ 1204 ἡ Πόλη δὲν μπόρεσε νὰ ἀναλάβει τὴν πρώτη της δύναμη καὶ ὅλα ἔδειχναν πὼς βαδίζει στὴν τελικὴ πτώση. Τὸ φραγκικὸ πλῆγμα ἐναντίον της ἦταν τόσο δυνατό, ποὺ ἀπὸ τὸ 13ο αἰ. ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν «μιὰ πόλη καταδικασμένη νὰ

Η εθνοκάθαρση των χριστιανικών λαών της Ανατολίας

Του Cengiz Aktar

Η 19η Μαΐου του 1919 έχει διαφορετική, ακόμα και αντιφατική, σημασία στην Τουρκία και στην Ελλάδα, όπως ακριβώς ισχύει και για τη 15η Μαΐου του 1948, που σηματοδοτεί από τη μία την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ κι από την άλλη την αρχή της «Nakba», της «καταστροφής», για τους Παλαιστινίους.

Στην Τουρκία, αυτή η ημερομηνία σηματοδοτεί το πρώτο βήμα που οδήγησε στην ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, ενώ για τους απογόνους των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για την Ελλάδα το τέλος της επί αιώνες παρουσίας των Ελληνοποντίων 

ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΠΟΥ ΠΙΘΑΝΟΝ ΜΟΙΡΑΣΘΗΚΕ ΣΕ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΠΟΛΛΩΝ ΠΟΛΕΩΝ