Πατήρ Στέφανος Αναγνωστόπουλος: Ο Γέροντάς μου Εφραίμ Φιλοθεϊτης

 

Συνέντευξη του π. Στέφανου Αναγνωστόπουλου για τον Άγιο Γέροντα του Εφραίμ Φιλοθεΐτη στην Πειραϊκή εκκλησία. 

Λόγοι Σοφίας

Νίκα τὸ κακὸ μὲ τὸ καλό, αὐτὸς εἶναι ὁ Εὐαγγελικὸς Νόμος.

Μόνο δῶσε. Μὴ σκέφτεσαι νὰ πάρης. Δῶσε ἀγάπη καὶ μὴ σκέφτεσαι καὶ λές: μὰ δὲν μοῦ ἔδωσε ἀγάπη, ἔδωσα ἀλλὰ δὲν πῆρα. Νὰ σκέφτεσαι νὰ δώσης καὶ νὰ μὴν πάρης, τότε ἐλεεῖς πραγματικά. Ὁ Χριστὸς ἔδωσε ἀγάπη, πῆρε; Πῆρε τὴν κακία τῶν ἀνθρώπων.

Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΑΤΡΙΚΕΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

Λόγοι για την νοερά προσευχή (ΜΕΡΟΣ Α)

Ὁ Γέροντάς μας Ἐφραὶμ, μᾶς ἐδίδασκε νὰ λέμε εἰς τὴν ἀρχὴν τὴν εὐχὴν προφορικά. 

Πρέπει νὰ λέμε συνέχεια μὲ τὸ στόμα: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με. Ἡ φωνὴ ἡ ὁποία βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα συγκεντρώνει τὸν νοῦν, ὁ ὁποῖος μετεωρίζεται καὶ ἀρχίζει τότε ὁ νοῦς νὰ προσέχη τὰ λόγια τῆς εὐχῆς.

Ὅταν ἔχετε χρόνο εἰς τὸ σπίτι σας καὶ τὴν ἀπαιτουμένη ἡσυχία ἀρχίσετε νὰ λέγετε μὲ κατάνυξι τὰ λόγια τῆς εὐχῆς.

 Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με.

 Καθὼς περνάει ὁ χρόνος ἡ προφορικὴ αὐτὴ εὐχή, ἑλκύει τὸν νοῦν

«Τὸν νυμφώνα σου βλέπω»

Γέρων Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτης

Τὸν νυμφώνα Σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἴνα εἰσέλθω ἐν αὐτῶ· λάμπρυνόν μου τὴν στολὴν τῆς ψυχῆς, Φωτοδότα καὶ σῶσον μέ», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας.

Ἡ ψυχὴ τοῦ χριστιανοῦ, ἡ μετανοημένη ψυχή, αὐτὴ ποὺ ἔχει συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητος καὶ τῆς εὐθύνης, στρέφει τὰ μάτια της πρὸς τὸν Νυμφίον τῆς Ἐκκλησίας καὶ γοερῶς ἀναφωνεῖ: «Σωτήρα μου, Εὐεργέτα μου, Σὺ ποὺ σταυρώθηκες γιὰ μένα τὴν ἁμαρτωλὴ ψυχή· δὲν ἔχω χιτώνα καθαρό, χιτώνα λελαμπρυσμένο ἀπὸ τὰ δάκρυα καὶ τὴν μετάνοια· ἔνδυμα δὲν ἔχω ἁγνό. Πῶς θὰ παρουσιασθῶ ἐνώπιόν Σου, Οὐράνιε Νυμφίε κάθε μετανοημένης καὶ καθαρᾶς ψυχῆς! Ὁ νυμφώνας Σου εἶναι κεκοσμημένος, εἶναι θαυμάσια στολισμένος καὶ ὄμορφος. Ἐγὼ ὅμως δὲν ἔχω ἔνδυμα, ἴνα εἰσέλθω καὶ κατοικήσω αἰωνίως ἐν αὐτῶ. Σὲ παρακαλῶ, Σὲ ἱκετεύω, Οὐράνιε Νυμφίε τῆς ψυχῆς μου, λάμπρυνον μέ· καθάρισε τὸ ἔνδυμα τῆς ψυχῆς μου, δῶσε μου τὰ ἀπαιτούμενα μέσα καθάρσεως γιὰ νὰ λαμπρυνθῆ τὸ ἔνδυμα αὐτὸ καὶ νὰ ἀξιωθῶ νὰ γίνω μέτοχος, νὰ γίνω ἄξιος νὰ κατοικήσω μέσα...

σ' αὐτὸν τὸν οὐράνιο καὶ αἰώνιο νυμφῶνά Σου». 

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: Όλα τα πάθη έχουν την αφετηρία τους στον εγωισμό

Όλα τα πάθη, όλα τα αμαρτήματα, όλες οι πτώσεις, έχουν την αρχή τους, την αφετηρία τους στον εγωισμό. Μεγάλο κακό. Δεν αφήνει τον άνθρωπο ήσυχο· τον τυραννά νύχτα – μέρα. Όλοι γενικά οι άνθρωποι πάσχουν από αυτό το κακό, και περισσότερο από όλους εγώ ο αμαρτωλός…

Όταν κάποιος μας ελέγξει, μας προσβάλει, αμέσως μέσα μας γίνεται ένα κλώτσημα, μια δυσκολία εσωτερική, μια στενοχώρια, ένας πνιγμός, μια πίεση που μας σπρώχνει να αντιμιλήσουμε, να ανταποδώσουμε, να θυμώσουμε σ’ αυτόν τον άνθρωπο που μας έκανε τον μεγάλο. Εκείνη την ώρα χρειάζεται σφίξιμο, χρειάζεται να καταπιούμε μέσα βαθειά στη ψυχή μας, το φαρμάκι αυτό του εγωισμού.

«Όσα αμαρτήματα έπραξε προτού γίνη μοναχός, εκείνα τα συνεχώρησεν ο Θεός καθ΄ ην στιγμήν ενεδύθη το σχήμα, εκείνα που έπραξε μετά το σχήμα έχετε δικαίωμα να αναφέρετε». (Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης)

Ελάβαμεν το τηλεγράφημα δια την εκδημίαν της φιλτάτης ημών αδελφής και κατά το ανθρώπινον ελυπήθημεν, ηκολούθησαν δάκρυα, τα οποία εμαρτύρουν την ένωσιν των ψυχών με την άρρητον της εν Χριστώ αγάπης δεσμόν. Αλλά πρέπει και να χαιρώμεθα, δια το μεγάλον λαχείον όπου επέτυχεν. Πρώτον, ότι εφύλαξεν εαυτήν εν παρθενία, αυτό το μεγάλο κόσμημα εις το ένδυμα της καθαράς ψυχής της. 

Δεύτερον, ότι υπέμεινεν επί χρόνους την επίσκεψιν του Κυρίου δια μέσου της ασθενείας και εσήκωσεν τον σταυρόν της μέχρι τον ιερόν Γολγοθά της τελειώσεώς της αναδειχθείσα γνησία μαθήτρια του Ιησού. 

Τρίτον, ότι της εδόθη

Γέρων Εφραίμ Φιλoθεΐτης: «Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται»

* «Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Τιμ. 3, 12).

Με την υπομονή και την ευχαριστία στις θλίψεις της ζωής, φανερώνουμε υπακοή στο θεϊκό Του θέλημα.

* «Μακάριος ανήρ, ος υπομένει πειρασμόν· ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής» (Ιακ. 1, 12).

* «Παιδεύει ο Κύριος επί το συμφέρον, εις το μεταλαβείν της αγιότητος Αυτού» (Εβρ. 12, 10).