Δημήτρης Νατσιός: Που μας οδηγεί ο νυν «Εθνικός Διχασμός»;

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος – Κιλκίς

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, επικίνδυνη, στα όρια της παράνοιας.

Ουδείς διαφωνεί ότι η μεγαλύτερη συμφορά του έθνους μας, υπήρξε η απώλεια της ενότητάς του. Αυτά που ζούμε, ομοιάζουν με την δεκαετία του 1910-1920, την περίοδο του Εθνικού Διχασμού, που οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή, στην μεγαλύτερη συμφορά που υπέστη παγκοσμίως ένα μικρό γεωγραφικώς κράτος. Τότε για πρώτη φορά τα γεωγραφικά όρια του κράτους συμπίπτουν σχεδόν με τα εθνικά.

Και τότε και σήμερα ο λαός είναι κουρασμένος.

«Ποιος είναι αυτός, και πώς τον λεν, που συμβουλές μας δίνει;»

(...) Να αναφέρω εδώ  τι γράφει ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης (κατόπιν μοναχός Ανδρόνικος),  σε άρθρο του στο περιοδικό «Οι Τρεις Ιεράρχαι» (φύλλο 606/1925), για τον μπουρλοτιέρη του αγώνα, τον Κωσταντή Κανάρη, επεισόδια πραγματικά αξιοθαύμαστα.

«Διηγούνται ότι ο Ναύαρχος πιστός τηρητής των νηστειών της Εκκλησίας, μίαν Τεσσαρακοστήν ησθένησεν. Ο δε ιατρός διέταξε να καταλύση χάριν της υγείας του, ζωμόν ή γάλα..

– Αδύνατον! Ηρνήθη ο Ναύαρχος.

Να φτιάξουμε «Φροντιστήρια Ελληνισμού»

Δημήτριος Νατσιός,  δάσκαλος-Κιλκίς

Ό,τι και να γράφουμε τόπο δεν πιάνει. Γι’ αυτό καλύτερα να στραφούμε στις πατραγαθίες και δη στο «άγιο βήμα» της ιστορίας μας, την Αγιασμένη Επανάσταση του ’21. Από εκεί πρέπει να πιάσουμε το νήμα… Παρηγορία και θάρρος. Μοσχοβολούν τα καριοφίλια και τα πετραχήλια. Να αρχίσει να βροντολαλεί και πάλι στην καρδιά του Ελληνισμού το μπαρούτι του Εικοσιένα, τώρα που πολλά «θερία πολεμούν να μας φάνε»…

Όταν έφτασε στην γυναίκα του Μάρκου Μπότσαρη, το πικρό μαντάτο για τον ηρωικό θάνατο του άνδρα της, έτυχε να χτενίζει τον γιο της, τον Δημήτριο, αγόρι έντεκα ετών. Άρχισε να μοιρολογεί. Ο

Ἀντισταθεῖτε!! Ὁ ἀγώνας εἶναι γιὰ τὴν Θεομάνα μας, τὴν Παναγία

(...)Διαβάζω ὅμως στὰ συστημικά, δυσώνυμα κύμβαλα τῆς τηλοψίας καὶ τῆς δημοσιογραφίας, τὶς ἑξῆς ἀναθυμιάσεις: 

"Οἱ εἰδικοὶ κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ τὶς ἐκδηλώσεις στὶς ἐκκλησίες τὴν ἡμέρα τοῦ Δεκαπενταύγουστου. 

Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου εἶναι μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες γιορτὲς τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ κάθε χρόνο χιλιάδες πιστοὶ συγκεντρώνονται μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα.

Ἀποστολή: Καταστρέψτε τὴν οἰκογένεια

τοῦ Δημ. Νατσιοῦ, Δάσκαλου-Κιλκίς

«Οἱ πρόγονοί μας φύτευαν ἐλιές, ἂν καὶ ἤξεραν ὅτι δὲν θὰ τὶς δοῦν νὰ καρπίζουν» (Κορνήλιος Καστοριάδης)

Κάποτε πλησίασε τὸν τροπαιοῦχο νομπελίστα μας ποιητὴ Γιῶργο Σεφέρη, ἕνας ξένος διαπρεπὴς συνομιλητής, «πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων»: «Μὰ πιστεύετε σοβαρὰ ὅτι εἶστε πραγματικὰ ἀπόγονοι τοῦ Λεωνίδα καὶ τοῦ Θεμιστοκλῆ;». Ἀπαντᾶ ὁ Σεφέρης: «Ὄχι, εἴμαστε ἀπόγονοι μονάχα τῆς μάνας μας, ποὺ

Να κάνουμε τον σταυρό μας και... "τρέλα κολοκοτρωναίικη", συνάδελφοι

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς 

«Η πρώτη μέρα στο σχολείο» τιτλοφορείται ένα κείμενο που περιέχεται στο «Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων Α΄ και Β΄ Δημοτικού», σελ. 30-31. Στο κείμενο αυτό «προσφέρονται», ανεπιγνώστως προφανώς από τους συγγραφείς, όλα τα τρέχοντα ιδεολογήματα και τα κρανιοκενή στοιχεία που χαρακτηρίζουν το «Νέο Σχολείο», το προοδευτικό, που κόβει ΣΥΡΙΖΑ τα ριζιμιά λιθάρια του Γένους. 

Ένας μικρός μαθητής, πρωτάκι, διηγείται τις εντυπώσεις του από την πρώτη μέρα στο σχολείο. Μετά τις γνωστές αγωνίες, τον φόβο του αγνώστου, τις σπαραξικάρδιες «απαγκιστρώσεις» εκ της μητρικής αγκάλης και τα συναφή της παρθενικής «ακαδημαϊκής» σταδιοδρομίας, διαβάζουμε στον επίλογο: «Η δασκάλα μας ήταν η κυρία Μεταξά. Ήθελε να τη φωνάζουμε Γεωργία και κυρίως όχι δασκάλα. Ο Κυριάκος που καθόταν δίπλα μου, είπε: – Δασκάλα, μπορώ… Σταμάτησε. Η δασκάλα μας χαμογέλασε. Μετά είπαμε όλοι τα ονόματά μας. Φανή, Γιάννης, Ιουλία, Αναστασία…. Με τι θέλετε να αρχίσουμε; ρώτησε η κυρία μας. 

Ο Κωστής σήκωσε το χέρι. 

Τὸ γραφτὸ ἔλεγε πὼς θὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν Ἑλλάδα, γιατί Ἑλλὰς θὰ πεῖ… ἔλα

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς, δάσκαλος-Κιλκὶς

Πλησιάζει ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος, τὸ ἀθάνατο Εἰκοσιένα. Οἱ ἀπόγονοί τῶν γενοκτόνων μας Τούρκων, ὀνειροφαντάζονται μεγαλεία. Καλὸ εἶναι νὰ θυμόμαστε τὰ πάθη τῶν προγόνων μας, γιὰ νὰ ξέρουμε μὲ ποιοὺς γειτονεύουμε καὶ γιατί οἱ ἡρωικοὶ ραγιάδες τραγουδοῦσαν τὸ ἑξῆς...ρατσιστικὸ ὅπως θὰ ἔλεγε ἕνας ὑμνητὴς τοῦ πολύχρωμου-παρδαλοῦ σχολείου:" Τοῦρκος μὴ μείνει στὸ Μοριά, μηδὲ στὸν κόσμο ὅλο".