Ο άγιος Κλήμης ήταν ακόμη μωρό, όταν πέθανε ο πατέρας του.
Η μητέρα του λοιπόν, μένοντας έτσι χωρίς τον άντρα της και στηρίζοντας τις ελπίδες της, μετά από τον Θεό, μόνο στο παιδί της, τόσο ακούραστα το φρόντιζε, ώστε ήταν γι’ αυτό τα πάντα, και πατέρας και παιδαγωγός και μητέρα.
Ενώ λοιπόν αυτή ήταν η κατάσταση για τον Κλήμη και έτσι ανατρεφόταν σωστά από τη στοργική μητέρα και μεγάλωνε, εκείνη προαισθάνθηκε ότι πλησιάζει το τέλος της. Τοτε, πήρε με στοργή και αγάπη στην αγκαλιά το παιδί, που δεν είχε κλείσει ακόμη τα δέκα, και θέλοντας να το κάνει κληρονόμο όχι τόσο της περιουσίας της, όσο των ουράνιων θησαυρών, το γλυκοφιλούσε και του έλεγε:
