Τέσσερα ακαταμάχητα όπλα (Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος)

 

Ο σατανάς είναι ο μισόκαλος εχθρός, ο παμπόνηρος και παγκάκιστος, που μέρα και νύχτα, κάθε ώρα και στιγμή, μας πολεμάει, μας στεναχωρεί και μας πειράζει. Και άλλοτε σαν πνευματικός σου πατέρας σε είχα συμβουλέψει πως να αποφεύγεις τις πολύπλοκες παγίδες του και να φυλάγεσαι από τα πυρωμένα βέλη του.

Τώρα σε συμβουλεύω να μεταχειρισθείς τέσσερα όπλα ακαταμάχητα. Με αυτά τα όπλα, αν βέβαια τα χρησιμοποιήσεις με

H στροφή όλων προς τον Χριστό σανίδα σωτηρίας για το Έθνος που κινδυνεύει

Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

(...)‘Έλληνες αδελφοί, τά παθήματα ας μάς γίνουν μαθήματα. 

«Οταν oi αύτοκράτορες τοϋ Βυζαντίου Κωνσταντίνοι, Θεοδόσιοι, Λέοντες, Ίουστινιανοί, Ηράκλειοι, καί περισσότερον από αύτούς ό λαός καί ό κλήρος εύσεβοϋσαν, ήσαν ένωμένοι μέ τόν Θεό καί μεταξύ τους, μέ τήν καθαρή καί γνήσια αγάπη, ανθοϋσε ή βασιλεία τους, εστερεώνονταν καί ένικοϋσαν τούς εχθρούς τους, διότι είχαν μαζί τους τήν συμμαχία του Θεού, ό όποιος βοηθεϊ καί φυλάσσει τούς αγαπώντας Αυτόν καί όλους τούς άμαρτωλούς έξολοθρεύει. ’Αλλά καί στούς εσχάτους καιρούς, κατά τόν Τουρκικό, Βαλκανικό καί ’Ιταλικό πόλεμο, όταν οί «Ελληνες ήσαν όλοι ενωμένοι μέ τόν Θεό, έπετέλεσαν θαύματα. «Οσες φορές, όμως, απομακρύνονταν άπό τόν Θεό καί διΐσταντο μεταξύ τους, έξωλοθρεύονταν.

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβᾶκος: Ὅσοι θέλετε τά παιδιά σας νά γίνουν καλοί ἄνθρωποι

Ἡ ἀνατροφή τῶν παιδιῶν

Πολλοί ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι φυσικό στόν ἄνθρωπο νά γίνει καλός ἤ κακός, ἀλλά ἀπατῶνται, διότι τό νά πεῖ κανείς ὅτι τό κακό εἶναι φυσικό, εἶναι βλασφημία κατά τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. 

Ὅσα ἔπλασε ὁ Θεός εἶναι πολύ καλά. Ἡ ἀρετή εἶναι φυσικό στόν ἄνθρωπο· ἡ κακία εἶναι παρά φύση. Ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσή Του...

Γιατί λοιπόν ὁ ἄνθρωπος, ἐνῶ εἶναι φυσική ἡ ἀρετή, ἐνῶ μπορεῖ νά γίνει καλός, δέν γίνεται;

Ἡ αἰτία προέρχεται ἀπό τήν ἀμέλεια τῶν γονέων

Εξομολόγηση του Γέροντος Φιλόθεου το 1908

1. Δεν αγαπώ το Θεό με όλη μου την ψύχη, την καρδιά και την διάνοια. Δεν έχω υπακοή στις εντολές του Κυρίου και δεν φυλάγω τις υποσχέσεις που έδωσα στο Βάπτισμα και στην κουρά μου ενώπιων του Θεού, των Αγγέλων , των Αγίων και των ανθρώπων.

2. Δεν προσεύχομαι και δεν μελετώ με προσοχή. Στις ιερές  Ακολουθίες και αγρυπνίες, ακόμη και την ώρα της Θείας Λειτουργίας, παρίσταμαι στο Ναό χωρίς φόβο, προσοχή και ευλάβεια. Πολλές φορές έχω απρεπείς, αισχρούς, ακάθαρτους και βλάσφημους λογισμούς.

3. Δεν έχω μετάνοια αληθινή, ούτε πένθος ούτε δάκρυα. Δεν εξομολογούμαι καθαρά και με συντριβή καρδιάς• ούτε έχω αίσθηση ότι η εξομολόγησή μου γίνεται ενώπιων του Παντογνώστη

Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος:«Πως θα μπορέσω, Πάτερ Νεκτάριε, να απαλλαγώ από την θεομίσητη υπερηφάνεια»

Τό 1910, ἐπιστρέφοντας ὁ πατήρ Φιλόθεος ἀπό προσκύνημα στό Ἅγιον Ὄρος, ἐπισκέφθηκε κατά τά τέλη Αὐγούστου στήν Αἴγινα τόν πνευματικό του διδάσκαλο καί πατέρα (Άγιο Νεκτάριο), καί σημείωσε τά ἑξῆς: 

Ἀφοῦ καθήσαμε, ἄρχισε νά μέ καθοδηγεῖ στόν δρόμο τῆς ἀρετῆς, στήν κατώρθωση τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου. Τόν ἐρώτησα· πῶς θά μπορέσω, Πάτερ, νά ἀπαλλαγῶ ἀπό τήν θεομίσητη ὑπερηφάνεια, καί ἐκεῖνος μέ ἀγάπη καί ταπείνωση, μοῦ

ἀπήντησε· οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἡμῶν λέγουν ὅτι κάθε ἁμαρτία νικᾶται μέ τήν ἀντίστοιχη ἐνάντια ἀρετή. 

ΑΛΛΙΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ- ΟΠΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ

Λίγες ήμερες μετά την καταστροφή της Μικράς Ασίας κατά το έτος 1922 κάποια νύκτα είδα ότι ευρέθηκα με μερικούς άλλους όχι μακριά από την Μονή μου στο άκρο της κοιλάδας και θεωρώ (βλέπω) υψηλά στον αιθέρα κάποιο νέφος μι­κρό, σκοτεινό, μαύρο το όποιο άρχισε λίγο-λίγο να διαλύεται και όταν διαλύθηκε φάνηκε καθαρά το θηρίο της Αποκαλύψεως με τα επτά κεφάλια και δέκα κέρατα. 

Στην αρχή πετούσε σαν αεροπλάνο υψηλά, μετά κατέβηκε χαμηλά και κοντά μου μέχρι 15 μέτρα. και είδα να κάθονται επάνω στα κεφάλια και τα

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Εις αυτά τα χρόνια μεγάλη θλίψη και μεγάλη οργή θα έρθει εις τον κόσμο

Πιστεύω, αν θέλει και ο Θεός, να φύγω γρήγορα. Πρέπει και να φύγω, γιατί, όπως βλέπω, ο κόσμος όλος εις το πονηρόν τρέχει, σαν αμαρτωλός εις την αμαρτία.

Ακράτητοι είναι οι άνθρωποι και λαός και κλήρος, σαν τα αχαλίνωτα άλογα, τρέχουν εις την αμαρτία – ούτε συλλογίζονται Θεό, θάνατο, κρίση, ανταπόδοση, τίποτε – τίποτε, μόνο για την ύλη, για το σώμα, για τις ηδονές, για τις τιμές.

Για την ψυχή, για τον Θεό, για την αρετή; τίποτε. Πολύ ολίγοι είναι εκείνοι που έχουν αληθινά ενδιαφέροντα και ίσως χάριν αυτών των ολίγων κρατεί ο Θεός τον κόσμο.