Σταλαγματιές ταπεινώσεως

π. Σπυρίδων Σκουτής

Πραγματική ταπείνωση δεν είναι οι μεγάλοι Σταυροί, τα “Εκκλησιαστικά” φαίνεσθαι και οι ψευτοευσέβιες.

Ειλικρινής ταπεινή στάση είναι να αντιλαμβάνεσαι τα λάθη και τις πληγές που προκαλείς στους άλλους και να τρέχεις για διόρθωση και αλλαγή. Να σου λέει ο άλλος το παράπονό του για σένα και να λες “Να είναι ευλογημένο, συγγνώμη έκανα λάθος.”

Να μην ψάχνεις δικαιολογίες και όταν ακούς κάτι άσχημο να βάζεις ένα λογισμό που θα λέει “Μήπως έχει δίκιο και μου τα λέει;” και άρχιζε να ψάχνεις μέσα σου τις δικές σου ευθύνες.

Νηστεία τῶν Χριστουγέννων….

Νὰ πεινάσουμε ἀπὸ τὸν κόσμο,ὥστε νὰ χορτάσουμε Θεό.

Σαράντα ἡμέρες ἀγωνίας καὶ ἀναμονῆς,

ὅπως ὁ πατέρας περιμένει μὲ ἀγωνία στὸ μαιευτήριο

γιὰ νὰ ἀκούσει τὸ κλάμα ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τοῦ παιδιοῦ του.

Σαράντα μέρες ὑπομονῆς καὶ ἀναμονῆς

γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Ἀγαπημένου.

Αὐτὸς ποὺ εἶναι τὸ Α καὶ τὸ Ω ἔρχεται ὰπὸ ψηλὰ στὰ χαμηλὰ

γιὰ νὰ μᾶς ἀνεβάσει.

Αγιότητα: «Το αποτέλεσμα της θεραπείας»

π. Σπυρίδων Σκουτής

Ο Άγιος δεν «είναι» αλλά «γίνεται».

Ο Άγιος φεύγει από τους «τύπους» των πραγμάτων και πηγαίνει στην ουσία, με κάθε κόστος. Ο Άγιος, τη θεωρία την κάνει εμπειρία, τη φιλοσοφία την κάνει κοινωνία με τον Θεό.

Ο Άγιος δεν μένει σε λεκτικές αγάπες. Την αγάπη την κάνει πληγή σταυρωμένη ακόμα και για τους εχθρούς. Οι Άγιοι ξεκίνησαν όπως όλοι εμείς: γεννήθηκαν σε αυτόν τον κόσμο.

Ο Χριστός ως πάζλ και η Αθεϊα ως ακαρδία.

π. Σπυρίδων Σκουτής  

Εντυπωσιακές  λεπτομέρειες  που ανιχνεύεις στις συνειδήσεις των ανθρώπων, ιδιαίτερα στο στενό σου κύκλο.

Σίγουρα όλοι έχουμε τέτοια παραδείγματα. Θείους , Θείες, γνωστούς γείτονες , φίλους που όλο το χρόνο ειρωνεύονται τον Χριστό, το Πάσχα τους Αγίους αλλά σουβλίζουν αρνί το Πάσχα , πάνε στην Ανάσταση και φεύγουν  00:05' .

Για αυτούς ο Χριστός δεν υπάρχει αλλά υπάρχει το αρνί και η κοιλιά, απίστευτη υποκρισία σε όλο το μεγαλείο. Σου λέει ότι είναι άθεος ή άπιστος ή ότι δεν πιστεύει αλλά θέλει το Πάσχα να φάει και να γλεντήσει για κάτι που ο ίδιος το θεωρεί ανύπαρκτο.

Δεν είναι μόνο η αμαρτία αλλά και η έξοδος στην αγάπη

Συντάκτης  π. Σπυρίδων Σκουτής

Πολλοί γονείς θεωρούν τον εαυτό τους επιτυχημένο επειδή τα παιδιά τους δεν αμάρτησαν διότι τα είχαν καλά αλυσοδεμένα στη μέγγενη της διαπαιδαγώγησης τους με ένα σφίξιμο κτητικής αγάπης...

Και βλέπεις παιδιά που μπορεί να μην έπεσαν στην αμαρτία αλλά είναι ανίκανα να αγαπήσουν. 

Η επιθυμία και η ελευθερία τους ακρωτηριάστηκαν στο βωμό του νομικισμού με αποτέλεσμα να έχουν μετατραπεί σε παγοκολώνες που και ακόμα όταν χαμογελούν το κάνουν σαν τις πωλήτριες επειδή «πρέπει». Έρχονται παιδιά να βγάλουνε άδεια γάμου και ενώ μπροστά σου έχεις δύο ανθρώπους 30 ετών καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις με δύο 15 χρονα. Κουβεντιάζοντας αντιλαμβάνεσαι ότι έχει γίνει κάτι λάθος εδώ και πολλά χρόνια ….

Ένα ταξίδι με αμαρτωλούς,τρελούς και ερωτευμένους..

π. Σπυρίδων Σκουτής

Πολλοί δισταγμοί...

Άλλοι δεν θέλουν να εξομολογηθούν , άλλους τους τρελαίνει το πρωϊνό ξύπνημα για την Εκκλησία, η νηστεία φαντάζει βουνό ενώ η δίαιτα για την παραλία παιχνιδάκι. Βλέπεις παπά στον δρόμο και θες να περάσεις στο απέναντι πεζοδρόμιο. Η αμαρτία με άγκυρα σε θέλει στο δικό της λιμάνι.

Και όλα αυτά γιατί ;