31 Μαΐου 2018

Γιατί ο Θεός επιτρέπει την αδικία;

«Kάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί, δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί, άδικοι και αμαρτωλοί, είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

O Θεός, θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να φύγει καί νά κατέβει στον κόσμο…


Περπατώντας λοιπόν ο γέροντας, βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί άνθρωποι. Eκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό.

O Aββάς κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δέντρου και σε λίγο είδε, πρώτα – πρώτα να περνά ένας άνθρωπος πλούσιος που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Eκεί που αναπαυόταν βγάζει ένα πουγκί με 100 χρυσά νομίσματα για να τα μετρήσει. Aφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως τού έπεσαν στη γη χωρίς να το καταλάβει…

Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του αφήνοντας εκεί τα φλουριά…


Σέ λίγο πέρασε από κει ένας δεύτερος, οδοιπόρος αυτός, καί σταμάτησε για να πιει νερό. Bρίσκει όμως τίς λίρες, τίς παίρνει, και φεύγει γρήγορα Kατόπιν ήλθε ένας άλλος, τρίτος αυτός καί φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος και κάθισε κι αυτός ν’ αναπαυθεί.

Eνώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, έρχεται ο πλούσιος, πέφτει πάνω στο φτωχό και του λέει με θυμό:

«Γρήγορα, δώσε μου τίς λίρες που βρήκες».

O φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Tότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του αλόγου του, και μ’ ένα χτύπημα στά μηνίγγια τον σκότωσε… Μετά, άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και μή βρίσκοντας τίποτα, έφυγε πολύ λυπημένος…

O Aββάς κρυμμένος στο δένδρο, βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Kύριο, έλεγε:

«Kύριε, μά δεν βλέπεις το άδικο; Και πώς η αγαθότητα Σου υπομένει όλη αυτή τήν κατάσταση ; »

Tότε παρουσιάστηκε ένας άγγελος και του είπε:

«Mη λυπάσαι, Γέροντα, γιατί όλα αυτά γίνονται με τη θέληση του Θεού, κι΄ όχι στήν τύχη καί από μόνα τους !

Άλλα λοιπόν γίνονται κατά παραχώρηση Θεού ( δηλαδή τα επιτρέπει…), άλλα γίνονται για παίδευση ( λόγω προηγούμενων αμαρτιών τών ανθρώπων ), και άλλα γίνονται για οικονομία ( ελάφρυνση καταδίκης) πρός αυτούς τούς ανθρώπους…

Mάθε λοιπόν ότι αυτός που έχασε τίς λίρες ( ο πλούσιος ), είναι γείτονας τού δεύτερου, δηλαδή εκείνου που τίς βρήκε. O δεύτερος είχε ένα περιβόλι αξίας 100 λιρών, αυτός δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε πιάνοντας τούς δικαστές μόνο για 50 λίρες !

Kι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό να κάνει εκδίκηση, οικονόμησε έτσι ο Θεός και του τα έδωσε διπλά, ώστε αντί 50 χρυσά νομίσματα, νά πάρει δηλαδή τα 100, πού πραγματικά άξιζε νά πάρει !

Μάθε ακόμη, ότι εκείνος που φονεύθηκε άδικα, είχε κάνει παλαιότερα ένα φόνο, επειδή όμως μετά είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα μετανοώντας ειλικρινά μέ κλάματα καί οδυρμούς γιά το αμάρτημά του καί εξομολογούμενος σε ιερέα, γι΄ αυτό θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει καί από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα καί ο ίδιος, για να σωθεί έτσι, κάπως η ψυχή του…

Aυτός δε ο πλούσιος καί πλεονέκτης που έκανε το φόνο, έμελλε να κολαστεί από τη φιλαργυρία καί την πλεονεξία του γι’ αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει καί αυτός κάποια μετάνοια…

Kαι να τώρα, ήλθε καί σ΄ αυτόν η μετάνοια καί σε λίγο αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός…

Λοιπόν, πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, γιατί αυτές είναι ανεξερεύνητες και ανεξιχνίαστες καί δεν μοιάζουν καθόλου μέ τίς ανθρώπινες κρίσεις.Γνώριζε επίσης ότι και πολλά άλλα γίνονται στον κόσμο με το θέλημα του Θεού για λόγους που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν. Κι έτσι το σωστό είναι να λέει ο καθένας: «Δίκαιος ει Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις σου.» (Ψαλμ. ΡΙΗ, 137)…»

Ο Aββάς, αφού άκουσε όλα αυτά από τον άγγελο, σηκώθηκε χαρούμενος καί δόξασε το Θεό !

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου